انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 Investigating the Interrelationship between Human and the Urban Space as a Relationship between Puppet and Puppeteer Relying on new theories about the nature of the Puppet بررسی رابطه متقابل انسان و شهر به مثابه رابطۀ عروسک و عروسک‌گردان با تکیه بر نظریات نوین پیرامون ماهیت عروسک 9 23 210397 10.22034/theater.2024.455816.1060 FA محدثه محفوظی نژاد کارشناسی ارشد نمایش عروسکی، دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0009-0009-7909-329X احمد الستی دانشیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران، تهران، ایران . شیوا مسعودی استادیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکدۀ هنرهای نمایشی و موسیقی دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2024 05 10 Contemporary Puppet Theater has evolved into one of the richest, most complex, and multifaceted art forms, undergoing a significant transformation both in theory and practice. According to modern and innovative theories in puppet theater, the puppet is no longer defined simply as a fixed and determinate object; instead, it is increasingly understood as the dynamic result of an interaction, vibration, or even a network of relationships. Consequently, the fundamental question “What is a puppet?” has shifted to “Where is the puppet?”, and radical concepts such as the “disembodied puppet,” “motionless manipulation,” and the “puppet moment” have been introduced by theorists like Claudia Orenstein and Julie Postel. This article is centered around these novel ideas and the views of these two prominent figures in the field of contemporary puppet theater. In this renewed perspective on puppet theater, the audience's role and the spectatorship process become crucial in determining the puppet's essence, meaning, and identity. According to this emerging approach, puppet life and the space of puppet theater expands to include ‘stages’ that go far beyond the traditional theater venue. The city, for instance, becomes one of these new performative stages. The city, as a performative and theatrical medium, holds vast, untapped potential, and through the everyday interactions between citizens and urban spaces, various types of spontaneous and intentional performances are created within the urban environment. Through a thorough exploration of contemporary definitions of puppet theater, this study reveals a striking and explicit correlation between human relationships with the city and the dynamic relationship between puppets and puppeteers. Streets, public squares, buses, stadiums, and shopping centers are among the many urban spaces filled with unrecognized puppet-like performances, and the authors of this study have endeavored to document and analyze a narrative of these emerging urban performances. These urban puppet performances, whether conscious or unconscious, reflect the complex discourses of the city and the intricate nature of human interactions. In this context, the modern urban individual is symbolically transformed into a contemporary puppet, finding and negotiating their identity within the ongoing tensions between objects, places, other individuals, and social structures. In this renewed perspective on puppet theater, the role of the audience and the process of spectatorship become crucial in determining the essence, meaning, and identity of the puppet. According to this emerging approach, the domain of puppet life and the very space of puppet theater expands to include 'stages' that go far beyond the traditional theater venue. The city, for instance, becomes one of these new performative stages. The city, as a performative and theatrical medium, holds vast, untapped potential, and through the everyday interactions between citizens and urban spaces, various types of spontaneous and intentional performances are created within the urban environment. Through a thorough exploration of contemporary definitions of puppet theater, this study reveals a striking and explicit correlation between human relationships with the city and the dynamic relationship between puppets and puppeteers. Streets, public squares, buses, stadiums, and shopping centers are among the many urban spaces filled with unrecognized puppet-like performances, and the authors of this study have endeavored to document and analyze a narrative of these emerging urban performances. These urban puppet performances, whether conscious or unconscious, reflect the complex discourses of the city and the intricate nature of human interactions. In this context, the modern urban individual is symbolically transformed into a contemporary puppet, finding and negotiating their identity within the ongoing tensions between objects, places, other individuals, and social structures. تئاتر عروسکی معاصر به یکی از غنی‌ترین و چندوجهی‌ترین فرم‌های هنری تبدیل شده است و در نظریه و عمل نوعی دگردیسی را تجربه می‌کند. بر اساس تئوری‌های نوین در تئاتر عروسکی، عروسک دیگر به عنوان یک شئ ثابت و معین تعریف نمی‌شود و می‌تواند حاصل نوعی تعامل و ارتعاش باشد. بر همین اساس، پرسش «عروسک چیست؟» جای خود را به پرسش «عروسک کجاست؟» می‌دهد و ایده‌هایی چون «عروسک بی‌جسم»، «حرکت‌دهی بی‌حرکت» و «لحظه عروسکی» توسط افرادی مانند کلودیا اورنشتاین و جولی پستل مطرح می‌شود. مقالۀ حاضر پیرامون این ایده‌ها و آرای این دو صاحب‌نظر تئاتر عروسکی شکل گرفته است. در این نگاه تازه به تئاتر عروسکی، مخاطب و فرایند تماشا، جایگاهی اساسی در تعیین ماهیت و معنای عروسک پیدا می‌کنند. با توجه به این رویکرد، عرصه حیات عروسک و تئاتر عروسکی به «صحنه»‌هایی فراتر از صحنه تئاتر کشیده می‌شود. شهر یکی از این صحنه‌هاست. شهر به عنوان یک بستر «اجرایی» و «تئاتریکال» دارای ظرفیت‌های فراوانی است و در زندگی روزمره بر اثر تعامل شهروندان و مکان‌های شهری، اجراهای مختلفی در شهر شکل می‌گیرد. در پژوهش حاضر پس از بررسی تعاریف نوین تئاتر عروسکی، مشخص می‌شود رابطۀ انسان با شهر نسبتی آشکار و قابل توجه با رابطۀ عروسک و عروسک‌گردان دارد. خیابان، میدان، اتوبوس، ورزشگاه و مراکز تجاری ازجمله‌ مکان‌های شهریِ آکنده از اجراهای عروسکی هستند و تلاش نگارندگان در پژوهش حاضر بر آن بوده است تا روایتی از این اجراها را به ثبت برسانند. این اجراهای عروسکی، بازتاب‌دهندۀ گفتمان‌های شهری و تعاملات انسانی‌اند. در اینجا انسان‌ شهری به عروسکی معاصر تبدیل می‌شود که هویت خود را در تنش میان اشیاء، مکان‌ها و سایر حضورهای انسانی به دست می‌آورد.

https://journal.theater.ir/article_210397_08cf749cbe4176e8399fbd8d2ad362c3.pdf

انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 The phenomenological relationship between body and space in Body-Centered theaters رابطۀ پدیدارشناختی بدن و فضا در تئاترهای بدن‌محور 25 54 210478 10.22034/theater.2024.466614.1076 FA رضا عباسی دانشجوی دکتری پژوهش هنر دانشکدۀ هنر دانشگاه تربیت مدرس.تهران، ایران. 0000-0002-6316-7591 مهدی حامدسقایان دانشیار دانشکدۀ هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس ، تهران ایران. 0000-0002-6316-7591 اصغر فهیمی فر دانشیار دانشکدۀ هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس ، تهران ایران. 0009-0004-1006-0338 Journal Article 2024 07 27 Various branches of contemporary art, especially approaches such as body-centered theaters, performance art, body art, environmental art, and interactive art, in which the body of the actor/performer is considered the main element of the template and platform of the process of creating events, are so wide and diverse that defining The border between them is a very difficult task; To deal with the hidden strains of the concept of space and also considering the increasing importance of interdisciplinary approaches, phenomenology can be used as a methodological approach to understand space and confront actors with the phenomenal space in body-centered scenes. This article tries to answer the question of how phenomenology formulates the relationship between actors and space in body-centered theaters using the phenomenological method and library and internet resources. Considering that the concept of space has been used in many disciplines and since the phenomenological approach is visible in these disciplines, in this article we intend to examine the concept of space in body-oriented theaters with such an approach. Based on the phenomenological approach, the space-making exercises and the actor’s encounter with the space in body-centered theaters describe the spatial qualities and bodily perceptions of the actors especially and specially, which are interwoven with each other. In other words, it is not possible to examine and explain the training process and the events obtained in the training process in an environment separate from the surrounding world of the performers and the training place. As a result, the “lived experience” of the performers beyond the scope of discretion and wise understanding is taken into consideration in accordance with the embodied understanding of the performers and their multiple and multifaceted feelings in relation to the “phenomenal space” and the atmosphere formed around them in the training environment. In recent years, interdisciplinary studies have played a significant role in developing advanced theories of theater and have led to the formation of new and diverse topics in theater studies. Therefore, the role of interdisciplinary studies in the formulation and formation of new theater performance theories is undeniable. One of the most important topics that has been the focus of researchers, theoreticians, and prominent artists in the field of theater performance to expand the scope of performing arts as much as possible, is the use of philosophical approaches and theories, especially the “phenomenology of theater” approach. The “phenomenology of theater” approach emphasizes the “physical presence” of the actor in the rehearsal space/environment. Body-centered performances are directly related to the cultural and communicative relations of contemporary humans, who increasingly desire to become physical. This can be seen in the amount of time that contemporary people spend watching sports. On the other hand, the praise of physical beauty in the instrumental use of it in commercial advertisements, cosmetic surgery, movies uploaded on the Internet, and countless other cases of this kind shows that the contemporary human being is very fascinated by his body and physical actions. بدن بازیگر به عنوان عنصر قالب و بستر اصلی فرایند خلق رویدادها به شمار می‌رود شاخه‌های مختلف تئاتر معاصر خصوصاً رویکردهای متنوع تئاترهای‌ بدن‌محور، پرفورمنس آرت، بادی آرت، هنر محیطی و هنر تعاملی به کار می‌رود و فضاسازی و درک مفهوم فضا و شیوۀ ارتباط بازیگران با فضای پدیداری تمرین یکی از مهم‌ترین پارامتر‌های این شیوه‌های اجرایی به شمار می‌رود؛ برای پرداختن به سویه‌های پنهان مانده مفهوم فضا با توجه به اهمیت روزافزون رویکردهای میان‌رشته‌ای، می‌توان از پدیدارشناسی به مثابه رویکردی روش‌شناختی برای فهم فضا و مواجه بازیگران با فضای پدیداری در تئاترهای بدن‌محور بهره جست. مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی می‌توان مواجه محض و بدون پیش‌فرض قبلی بازیگران با روند تمرین‌ها برای درک فضای زیسته تمرین را تبیین کرد. این مقاله با روش پدیدارشناسی و با بهره‏گیری از منابع کتابخانه‏ای و اینترنتی، درصدد پاسخ به این سؤال است که پدیدارشناسی چگونه رابطه بازیگران با فضا در تئاتر‌های بدن‌محور را صورت‌بندی می‌کند؟ مبتنی بر رویکرد پدیدارشناسی مواجه بازیگر با فضا در تئاتر‌های بدن‌محور کیفیت‌های فضایی و ادراک بدنمند بازیگران را‌‌ به شکل خاص و ویژه‌ای با یکدیگر درهم‌تنیده توصیف می‌کند. به‌بیان‌دیگر نمی‌توان رویدادها به‌دست‌آمده در فرایند تمرین را در محیطی جدا از جهان پیرامونی اجراگران و مکان تمرین موردبررسی قرارداد. درنتیجه تجربۀ زیسته اجراگران خارج از حیطۀ اختیار و فهم خردمند آنها متناسب با درک بدنمند اجراگران و احساسات چندگانه و چندوجهی آنها در نسبت با فضای پدیداری و اتمسفر شکل‌گرفته پیرامون آنها در محیط تمرین مورد توجه قرار می‌گیرد.

https://journal.theater.ir/article_210478_4369ed2a7cd7a2b756e2cba5df84f2e3.pdf

انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 Analyzing the Role of the Audience in the Formation of Rasa based on Ancient Indian Texts واکاوی نقش مخاطب در شکل‌گیری رسه بر بنیان متون کهن هندی 55 70 210566 10.22034/theater.2024.477110.1089 FA سمیه رمضان ماهی استادیار گروه ارتباط تصویری، دانشکده هنر دانشگاه سوره، تهران، ایران. 0000-0003-1343-9322 Journal Article 2024 09 15 Ancient and traditional Indian performances are ritualistic enactments designed to evoke rasa in the audience. The significance of these performances within the Indian philosophical framework is so profound that dedicated texts have been written to elaborate on the formation process of these performances and their constituent elements, including stage props, set design, music, narrative structure, acting techniques, and even the audience’s engagement with the performance. Given that the purpose of performance in traditional societies extends beyond mere aesthetic enjoyment, this article aims to explore the audience’s role in the creation of rasa as a central principle of performance. It seeks to address the question: what is the relationship between the audience and the generation of rasa? This qualitative study employs a descriptive-analytical approach, with data collected from library sources and primary Indian texts. The findings indicate that in Indian ritualistic performances, the audience is not merely a passive spectator but an active participant in the enactment. Rooted in the holistic perspective of traditional thought, these performances often dissolve the clear distinction between actor and audience during certain moments. The audience’s actions during the performance can influence the actors’ emotions, creating a reciprocal dynamic. Consequently, the generation and perpetuation of rasa depend not only on the narrative, stage elements, and actors but also on the active engagement of the audience as a co-creator in the performance process. This qualitative study employs a descriptive-analytical approach, with data collected from library sources and primary Indian texts. The findings indicate that in Indian ritualistic performances, the audience is not merely a passive spectator but an active participant in the enactment. Rooted in the holistic perspective of traditional thought, these performances often dissolve the clear distinction between actor and audience during certain moments. In fact, the audience's actions during the performance can influence the actors’ emotions, creating a reciprocal dynamic. Consequently, the generation and perpetuation of rasa depend not only on the narrative, stage elements, and actors but also on the active engagement of the audience as a co-creator in the performance process. Although the emergence of Rasa depends on various factors, including the tools of performance, narrative, actors, and audience, it is not merely an individual or subjective phenomenon. Rather, it is a collective and participatory experience, wherein all participants contribute to its emergence and continuity. The fullest realization of Rasa lies in this collaboration, harmony, and the collective energy it generates. Thus, ritualistic theater in India transcends mere performance or theatricality; it resembles a grand celebration where dance, music, revelry, feasting, and other elements converge in an act akin to worship. Together, they evoke a heightened emotional state that paves the way for the divine to manifest in the earthly realm, allowing the transcendental (Alaukika) to become tangible, and enabling Rasa to emerge fully. In earlier times, when adherence to rituals was more profound, these ritualistic performances were expansive festivals that spanned several days or weeks. Within these multifaceted ceremonies, the joy and active participation of the audience were not only integral but also served as essential components, completing the ritual experience. نمایش‌های کهن و سنتی هندی، اجراهایی آیینی هستند که با هدف ایجاد رسه در مخاطب شکل می‌گیرند. جایگاه این اجراها در نظام تفکری هندوستان از چنان اهمیتی برخوردار است که کتب خاصی به بسط روند شکل‌گیری نمایش و اجزای یک اجرا چون ادوات صحنه، دکور، موسیقی، روایت، نحوه اجرای بازیگر و حتی چگونگی مواجه مخاطب با نمایش پرداخته‌اند. ازآنجایی‌که هدف از امر اجرا در جامعه برآمده از سنت چیزی بیشتر از لذت زیبایی‌شناسانه است، این مقاله در نظر دارد با هدف شناخت عمیق‌تر نسبت به نحوۀ ادراک‌پذیری نمایش، نقش مخاطب در ایجاد رسه را به عنوان اصل اساسی در نمایش مدنظر قرار داده و به این پرسش پاسخ دهد که چه نسبتی میان مخاطب و ایجاد رسه وجود دارد؟ این تحقیق از نوع کیفی و به شیوۀ توصیفی-تحلیلی صورت پذیرفته و روش گردآوری اطلاعات در آن از طریق مراجعه به منابع کتابخانه‌ای و اسناد دست‌اول هندی است. نتایج تحقیق بیانگر آن است که در نمایش آیینی هند، مخاطب صرفاً به عنوان بینندۀ نمایش نیست، بلکه حضوری فعال در اجرای نمایش دارد. ازآنجایی‌که تفکر سنت بر بنیان اصل کل‌گرایی است، در پروسۀ اجرای نمایش لحظاتی فرامی‌رسد که میان بازیگر و مخاطب، تفکیک دقیقی وجود ندارد. درواقع در جریان اجرا، کنش مخاطب می‌تواند در پی کنش بازیگر قرار گرفته و موجب برانگیختن احساسات در بازیگر نیز شود. از این رو ایجاد و تداوم رسه صرفاً وابسته به روایت، ادوات صحنه و بازیگر نیست، بلکه با کنش مخاطب به عنوان مشارکت‌کننده‌ای فعال ارتباطی مستقیم دارد.

https://journal.theater.ir/article_210566_90c820fbe791771b3ce1d99cc3da1357.pdf

انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 Presenting a Model to Empower Social Media Users in Field of Cultural Security رابطۀ بین تماشای تئاتر با نشاط اجتماعی در بین شهروندان یزد 71 87 210398 10.22034/theater.2024.458293.1064 FA محمدمحسن حائری زاده دانش آموخته کارشناسی ارشد مدیریت فرهنگی، گروه مدیریت فرهنگی، دانشکده حکمرانی اسلامی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)، اصفهان، ایران فائزه تقی پور دانشیار گروه علوم ارتباطات و مدیریت کسب‌وکار، دانشکده علوم انسانی و حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران 0000-0003-2912-7358 عباس زمانی استادیار گروه مدیریت، دانشکده علوم انسانی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. 0000-0001-9101-3306 مهران فولادی نژاد دانش‌آموختۀ دکتری علوم ارتباطات اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد میبد، میبد، ایران. علی میربیک سبزواری دانش آموخته دکتری مدیریت رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)، اصفهان، ایران Journal Article 2024 07 27 Theater is a process that helps participants in the process of purposeful communication to recreate social and psychological issues in a real context, not just talk about them. On the other hand, happiness includes different physical and mental states of human beings, which leads to a feeling of satisfaction and more energy in the audience. The present research aimed to investigate the relationship between watching theater and social vitality among the citizens of Yazd city was carried out by a descriptive method of correlation type. To determine the sample size, Krejcie and Morgan’s table with an unlimited approach was used, and according to the statistics presented in this table, the sample size for the unlimited population is considered to be 384 people. The sampling method in this study was cluster sampling. To collect data, the 29-question Oxford Happiness Questionnaire (2002) and the 14-question theater viewing questionnaire by Karim-Vand and Ahmadi (2015) were used. The content validity of the questionnaires was confirmed by the supervisor and 10 subject matter experts, and the face validity of the questionnaire was confirmed by several members of the statistical community. The reliability of the questionnaires was calculated using Cronbach’s alpha for the happiness questionnaire of 0.899 and the theater viewing questionnaire of 0.838. The results of the research showed that there is a difference between watching theater with social vitality among the citizens of Yazd city (r=0.742), between liveness of theater and social vitality (r=0.693), between honesty and lack of censorship in theater with social vitality (r=0.656), between the unique features of theater with social vitality (r=0.709), between the specificity of the audience of theater with social vitality (r=0.472) and between the motivation and need for theater with social vitality (r=0.368), Genre and content of theater (r=0.556), visual elements (r=0.467) and non-visual elements (r=0.682) is significant at the significance level of 0.05. The results of the research showed the correlation coefficient between watching theater with (components of liveness of theater, honesty and non-censorship of theater, unique characteristics of theater, specificity of audience, motivation and need for theater) with social vitality based on (components of life satisfaction, contentment, self-respect, positive mood, positive energy) there is a positive and meaningful relationship. تئاتر فرآیندی است که به شرکت‌کنندگان در روند برقراری ارتباطی هدفمند کمک می‌کند مسائل اجتماعی و روان‌شناختی را در بافتی واقعی بازآفرینی کرده، نه‌فقط در مورد آن صحبت کند. از سوی دیگر، نشاط در بر گیرندۀ حالات مختلف جسمی و روحی انسان است که منجر به احساس رضایت و تولید انرژی بیشتر در مخاطب می‌شود. تحقیق حاضر با هدف بررسی رابطۀ بین تماشای تئاتر با نشاط اجتماعی در بین شهروندان شهر یزد به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام شد. برای تعیین حجم نمونه از جدول کرجسی و مورگان با رویکرد نامحدود استفاده شد و مطابق با آمار مطرح در این جدول برای جامعۀ نامحدود تعداد نمونۀ 384 نفر در نظر گرفته می‌شود. روش نمونه‌گیری در این تحقیق از نوع نمونه‌گیری خوشه‌ای بود. به‌منظور جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامۀ 29 سؤالی نشاط آکسفورد (2002) و پرسشنامۀ تماشای تئاتر 14 سؤالی کریم‌وند و احمدی (1394) استفاده شد. روایی محتوایی پرسشنامه‌ها توسط استاد راهنما و 10 نفر از صاحب‌نظران موضوعی و روایی صوری پرسشنامه توسط چند تن از افراد جامعۀ آماری مورد تأیید قرار گرفت. پایایی پرسشنامه‌ها با استفاده از الفای کرونباخ برای پرسشنامۀ نشاط 899/0 و پرسشنامۀ تماشای تئاتر 838/0 محاسبه شد. نتایج تحقیق نشان داد بین تماشای تئاتر با نشاط اجتماعی در بین شهروندان شهر یزد (r=742/0)، بین زنده‌بودن تئاتر با نشاط اجتماعی (r=693/0)، بین صداقت و عدم سانسور در تئاتر با نشاط اجتماعی (r=656/0)، بین ویژگی‌های منحصربه‌فرد تئاتر با نشاط اجتماعی (r=709/0)، بین خاص بودن مخاطب تئاتر با نشاط اجتماعی (r=472/0) و بین انگیزه و نیاز به تئاتر با نشاط اجتماعی (r=368/0)، ژانر و محتوای تئاتر (r=556/0)، عناصر دیداری (r=467/0) و غیردیداری (r=682/0) در سطح معناداری 05/0 معنادار می‌باشد. نتایج تحقیق نشان داد ضریب همبستگی بین تماشای تئاتر با (مؤلفه‌های زنده‌بودن تئاتر، صداقت و عدم سانسور در تئاتر، ویژگی‌های منحصربه‌فرد تئاتر، خاص بودن مخاطب، انگیزه و نیاز به تئاتر، ژانر و محتوا، عناصر دیداری و غیردیداری) با نشاط اجتماعی مبتنی بر (مؤلفه‌های رضایت از زندگی، رضایت خاطر، حرمت خود، خلق مثبت، انرژی) رابطۀ مثبت و معنی‌داری وجود دارد.

https://journal.theater.ir/article_210398_a21d546c1f317bccac95168217e15478.pdf

انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 Analyzing the Realization of the Event in the Plays Action and The Angel of History from the Perspective of Alain Badiou تحلیل تحقق رخداد در نمایشنامه ‎های فعل و فرشتۀ تاریخ، از منظر «آلن بدیو» 89 109 216376 10.22034/theater.2025.216376 FA مریم حاج بابایی کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، دانشکده هنر، دانشگاه بن الملی سوره، تهران، ایران. رامتین شهبازی استادیار گروه سینما، دانشکده هنر، دانشگاه بین المللی سوره، تهران، ایران. 0000-0002-6543-1747 Journal Article 2022 05 29 Alain Badiou, as part of one of his main discussions, addresses the concept of the “impossible event” and identifies the conditions for its realization. These include the eventual site, the subject, and the subject’s actions, which lead to transforming the event into either a truth or an illusion. According to Badiou, the subject does not pre-exist; in other words, this identity is granted to the individual only when they accept and believe in the events that have occurred as truths. In this study, adopting a descriptive-analytical approach and utilizing library-based data collection methods, the various aspects of Badiou’s theory regarding the concept of the event and its realization are first examined. Subsequently, the texts of the plays Action and The Angel of History are analyzed to investigate the process of the event’s occurrence from beginning to end. The study aims to answer the following questions: What elements and means facilitate the occurrence of the impossible event? What impact does it have on the characters? The findings of this article suggest that, in addition to playing with time and space, engaging the imagination, and transforming the narrative framework, Badiou’s approach to the event can introduce fresh perspectives on repetitive situations. By generating novel ideas, this approach has the potential to contribute to dramatic literature and its advancement. آلن بدیو به‏ عنوان یکی از اصلی‎ترین مباحثش به موضوع رخداد محال پرداخته و شرایطی برای تحققش برشمرده است؛ ازجمله: مکان رخدادی، سوژه و عملکردش که منجر به تبدیل رخداد به حقیقت یا توهم می شود. از نظر او سوژه از قبل وجود ندارد یا به‌بیان‌دیگر، این هویت زمانی به شخص داده می‎ شود که رخدادهای به وقوع پیوسته را به‎ مثابه حقیقت بپذیرد و باورش کند. در این پژوهش با رویکردی توصیفی - تحلیلی و جمع‌آوری داده‌های کتابخانه‌ای ابتدا جنبه‎ های مختلف نظریۀ آلن بدیو در ارتباط با مفهوم رخداد و تحقق رخداد بررسی می شود در ارتباط با مفهوم رخداد و تحقق رخداد بررسی می ‎شود و سپس در تحلیل متن نمایشنامه‎ های فعل و فرشتۀ تاریخ‎، برای پی ‎بردن به چگونگی روند وقوع رخداد از ابتدا تا انتها، به این سؤالات پاسخ داده شده است که رخداد محال با استفاده از چه عناصر و امکاناتی به وقوع پیوسته و چه تأثیری بر شخصیت‎ ها گذاشته است؟ از نتیجۀ این مقاله چنین برمی ‎آید که علاوه بر بازی با زمان و مکان، درگیرکردن خیال، دگرگو‎ن کردن چارچوب روایت برای تحقق این رخدادها، رویکرد بدیو نسبت به رخداد می تواند با معرفی نگاهی تازه به موقعیتی تکراری و خلق ایده‎ هایی ناب به نویسندگان، بر ادبیات نمایشی و پیشرفتش کمک کند.

https://journal.theater.ir/article_216376_7e33b7df36882e66f932f78ab7e7a2dc.pdf

انجمن هنرهای نمایشی ایران تئاتر 17350235 11 4 2025 02 28 The role of Ta’zieh in the adjustment of the relationship between the king and the people during the kingdom of Naser-Addin Shah of Qajar dynasty (1847-1895) نقش نمایش تعزیه در تعدیل روابط شاه و مردم در دورۀ ناصرالدین‌شاه قاجار (1264-1313ق) 111 126 211572 10.22034/theater.2024.473037.1083 FA محمدصادق اسکوردی دکتری مدرسی تاریخ و تمدن اسلامی، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. حمیدرضا شاملو کارشناس ارشد کارگردانی تئاتر، دانشکده سینما و تئاتر، دانشگاه هنر، تهران، ایران . Journal Article 2024 09 02 The relationship between the rulership and the people, with all the significant differences that historical and territorial characteristics might cause, throughout history and in all territories, has always been the result of complicated networks existing in the intricate structure of human societies, which has a generic and pervasive feature. These complicated networks, which are the direct result of power relationships between people, have been internalized, historically, in different levels of individual and social spirits of human beings, and effectively manage the daily actions and interactions between the ruler and the people; the actions which, in the critical role of adjusting mediators, make these complex relationships permanent and tolerable over time. Ta’zieh, the most important and coherent type of play in Iran, besides the fixated role for an artistic-religious activity, such as expressing religious beliefs and the representation and commemoration of the saints of the religion, has also had an adjusting and mediating role in the relationship of the king and the people. The present study, meticulously applying Freud’s theory of personality as a theoretical structure, seeks to show how Ta’zieh has had a significant and adjusting role in the relationship of the king and the people. The specific time range considered in this research is the period of the rulership of Naser-Addin Shah of Qajar, which is widely considered as the historical climax of Ta’zieh in Iran. The religious play of Ta’zieh seems to have had a noticeable role in the adjustment of the relationship between the king and the people in this era, a role that has been caused by different motivations on behalf of either side of this relationship. The primary attempt of this study is to analyze and thoroughly explain the indication of historical texts about Ta’zieh in the broader domain of the relationship between the king and the people, by carefully applying the psychological theory mentioned earlier. Ta’zieh, the most important and coherent type of play in Iran, besides the fixated role for an artistic-religious activity, such as expressing religious beliefs and the representation and commemoration of the saints of the religion, has also had an adjusting and mediating role in the relationship of the king and the people. The present study, meticulously applying Freud’s theory of personality as a theoretical structure, seeks to show how Ta’zieh has had a significant and adjusting role in the relationship of the king and the people. The specific time range considered in this research is the period of the rulership of Naser-Addin Shah of Qajar, which is widely considered as the historical climax of Ta’zieh in Iran. The religious play of Ta’zieh seems to have had a noticeable role in the adjustment of the relationship between the king and the people in this era, a role that has been caused by different motivations on behalf of either side of this relationship. The primary attempt of this study is to analyze and thoroughly explain the indication of historical texts about Ta’zieh in the broader domain of the relationship between the king and the people, by carefully applying the psychological theory mentioned earlier. رابطۀ حاکمیت با مردم، در طول تاریخ و در همۀ سرزمین‌ها، با همۀ تفاوت‌هایی که ویژگی‌های تاریخی و سرزمینی می‌تواند در آن ایجاد کند حاصل شبکه‌هایی پیچیده در ساختار جوامع بشری است که خصوصیتی عام و فراگیر دارد. این شبکه‌های پیچیده که حاصل روابطِ قدرتِ بین انسان‌هاست به‌گونه‌ای تاریخی در سطوح مختلفِ روان فردی و اجتماعی انسان درونی شده است و کنش‌های روزمرۀ بین حاکم و مردم را مدیریت می‌کند؛ کنش‌هایی که در نقش میانجی‌هایی تعدیل‌کننده این روابط را پایا و تحمل‌پذیر می‌کند. تعزیه، مهم‌ترین و منسجم‌ترین گونۀ نمایشی در ایران، ورای نقش‌های تثبیت‌شده برای یک فعالیت هنری مذهبی، چون بروز اعتقادات مذهبی و بازنمایی زندگی اولیاء دین و بزرگداشت آنان، نقشی تعدیل‌کننده در روابط شاه و مردم داشته است. در این مقاله تلاش شده تا با بهره‌گیری از نظریۀ شخصیت فروید در حکم ساختار نظری، نشان دهد که چگونه تعزیه نقشی تعدیلی در روابط شاه و مردم داشته است. بازۀ زمانی این تحقیق دورۀ حکمرانی ناصرالدین‌شاه قاجار است که دوران اوج نمایش تعزیه در ایران به شمار می‌آید. به نظر می‌رسد که نمایش مذهبی تعزیه نقشی قابل توجّه در تعدیل روابط شاه و مردم در این دوره داشته است؛ نقشی که در مورد هر یک از دو طرف رابطه برخاسته از انگیزه‌های متفاوت بوده است. در این پژوهش سعی شده است، تا با گردآوری اطلاعات به روش کتابخانه‌ای و با تکیه بر ساختار نظری پیش‌گفته، دلالت متون تاریخی دربارۀ تعزیه، در بستر روابط شاه و مردم، توصیف و سپس تحلیل و تبیین شود.

https://journal.theater.ir/article_211572_a91ee6e7c5ea6a316e0e82653f6c8368.pdf